Etiopia

Etiopia szczyci się długą historią niezależnego cesarstwa, którego dynastia wywodziła się od biblijnego, legendarnego króla Salomona i królowej Saby. W IV wieku misjonarze koptyjscy wprowadzili do kraju chrześcijaństwo. Wśredniowieczu mimo licznych arabskich ataków Etiopia utrzymała niezależność i, w walkach pomiędzy feudalnymi księstwami, ciągłość linii cesarskiej. Pod koniec XIX wieku kraj został zjednoczony przez Menelika II, który przeciwstawil się włoskim próbom kolonizacji kraju, zadająć Włochomklęskę pod Adową. Włosi  zdolali utrzymać jedynie prowncję - Erytreę. W 1930 roku na tron wstąpił dwieści dwudziesty piąty - ?król królów”i ?lew Judy”. Jak się okazało później , był to ostatni monarcha panujący w Etiopii.

Wojska etiopskie stawiały przez dwa lata czoło przeważającym siłom faszystowskich Włoch, które ponownie dokonały najazdu na etiopię w 1935 roku, wykorzystując jako pretekst błahy incydent sporu o studnię na pustyni. Słynne stało się plomienne wystąpienie cesarza w Lidze Narodów, wzywającego pomocy międzynarodowej. Liga narodów potępiła wprawdzie agresję stosunkiem głosów 50:4, ale nie zdobyła się nawet na uchwalenie zakazu sprzedaży.

Etiopia uległa przemocy, a cesarz zamieszkał w Anglii, skąd w 1941 roku powrócił triumfalnie przy angielskiej pomocy do Addis Abeby. Zaczął wtedy wprowadzać pewne reformy, aby unowocześnić bardzo zacofany kraj, w którym, oprócz dworu rządzili na prowincji potęznii możnowładcy i średniowieczny kler koptyjski. Reformy te były jednak niedostateczne i przebiegały zbyt wolno, a nadużycia dworu i korupcja administracji rozniecały bunt. 1974 roku wybuchła w stolicy rewolucja, stary cesarz został zdetronizowany i internowany w jednym ze swoich licznych pałaców, gdzie wkrótce zmarł. Po kilku przewrotach w grupie rewolucyjnej ( zwanej ?Derg”) na czele rządu stanął pułkownik  Menigistu Hajle Mariam ( przebywał on z wizytą w Polsce w 1978 roku).