Etiopia

Sytuacja polityczna kraju po rewolucji była bardzo ciężka. Północną część kraju ogarnęły dwa powstania. W prowincji Ogaden działali powstańcy somalijscy, a dla ich poparcia wojska Somali wkroczyły na terytorium Etiopii, zmierzając do oderwania prowincji Ogaden od Etiopii i przyłączenia jej do Somalii. Dopiero po bardzo ciężkich walkach udało się wojskom etiopskim, wspomaganym przez wezwane na pomoc silne odziały kubańskie osiągnąć zwycięstwo.

Bardziej skomplikowana sytuacja panowała w innej prowincji, Erytrei. Kraj ten znajdował się przez czas dłuższy pod panowaniem włoskim i osiągnął ni e tylko wyższy poziom gospodarczy i oświatowy, ale rozwinął się tam nacjonalizm, który po włączeniu Erytrei do Etiopii stał się podstawą silnego ruchu niepodległościowego. Powstańcy erytrejscy uzyskali też pomoc Sudanu i Arabii Saudyjskiej. Korzystając z rewolucji w stolicy Etiopii, erytrejskie organizacje niepodległościowe opanowały całą niemal prowincję, a wojska etiopskie broniły się tylko w kilku punkach. W opinii wielu państw afrykańskich lud Erytrei ma prawo do samostanowienia, toteż duża część opinii światowej stała po stronie powstańców. Jednakże  w 1978 roku wojska etiopskie przystąpiły do ofensywy i zdołały usunąć powstańców z głównych ośrodków Erytrei, uwolniły też jej główny port Masawę, co przywróciło Etiopii dostęp do morza. Poprawa sytuacji w Ogadenie i Erytrei, choć walki trwają nadal, umożliwia wreszcie rządowi przystąpienie do realizacji szerokich planów oświatowych i społecznych.